Hieronder leest u reactie's van de deelnemers aan onze verwendag en/of reactie's van hun familieleden.

 

12 februari 2011                 In liefdevolle herinnering

 

We hebben Jo leren kennen als een lieve vrouw die genoot van de twee verwendagen. die zij bij ons heeft mogen doorbrengen. Stilletjes maar intens genoot zij van een momentje voor haarzelf. We zullen Jo missen.

 

* * * * * * * * * * * * * * *

13 juni 2010

Afgelopen mei mocht ik voor de eerste keer ervaren wat een verwendag betekend voor Borstkanker- lotgenoten. Sandra "de oprichtster van Yellow Roses Foundation" had mij al eerder gevraagd, helaas kon ik toen niet. Maar deze keer was ik dan eindelijk van de partij.

Ik ben een ochtend mens en had daarom ook gevraagd of ik ook in de ochtend mocht. Je kon middels een formulier aangeven waar je voorkeur naar uitging en mijn voorkeur was dit keer een behandeling bij de nagelstylist. Daarna was er voor iedereen, die dat wilde, de kapper cq. ook iemand die gespecialiseerd is in pruiken, de visagiste en de fotografe. Ik was, ondanks ik toch best zelfstandig ben, een beetje gespannen, nou dat was gauw over kan ik je melden. Ik kwam aan en werd gelijk gezellig uitgenodigd voor een kopje koffie of thee, met iets lekkers. Ik kende niemand daar en zag ook Sandra niet gelijk, die was al bezig om iemand te verwennen.  

Al de vrijwilligsters zijn hartelijk en geven je het gevoel of alleen JIJ belangrijk bent die dag en dat was ik ook.

Niet alleen ik maar al die andere  "tochtgenoten". We hebben allemaal kanker in welke vorm dat dan ook is. Er zijn mensen die nog aan hun behandeling bezig zijn en er zijn mensen die het al achter de rug hebben.Er is tijd voor lachen en samenzijn en er is ook tijd voor emotie het komt zo het komt. Je denkt al een hele piet te zijn en dan komen toch ineens de tranen helemaal menselijk en je hoeft niet bang te zijn dat de mensen "die er daar voor jou zijn" dat erg vinden.  

Nee, alle vrijwilligsters die zich voor deze dag belangeloos inzetten zijn Schatten, ja, met een grote S.
Ze behandelen je als vrouw, want dat zijn we ook,... wel of geen borsten meer. En de belangrijke rol van verwenzorg is zo nodig in een tijd waar het ziekenhuis dan een veel te belangrijke rol in ieders leven speelt of gespeeld heeft. Even het gevoel hebben dat je nog mee telt en dat ook jij mooi bent.  

Lieve vrijwilligers ik heb genoten, dank voor jullie warmte, dank dat jullie je belangeloos inzetten voor dit mooie doel.

Dank Sandra, dat je het toch allemaal steeds weer voor elkaar krijgt.
Ik voelde me die dag voor de verandering weer eens MOOI, dank!!!!!!
Warme groet, Irma Schouten 

         

                                          * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

14 april 2009

In liefdevolle herinnering Tonny

Het afgelopen jaar hebben mijn familie en ik het gevoel gehad dat we in een achtbaan zaten. Op 15 april 2008 is het karretje gaan rijden, waarna het op hol is geslagen. Het was niet meer te stoppen.... Longkanker.... ongelooflijk.... mijn moeder.... een vrouw die haar hele leven lang gezond heeft geleefd, veel sportte, niet rookte, en volop in het leven stond. Het kan niet waar zijn, het mag niet waar zijn, het is een boze droom en ik word zo wakker... Maandenlang heb ik dit gedacht. Maar helaas, ik werd niet wakker... het was de keiharde werkelijkheid. Mam was ongeneeslijk ziek; ze had niet lang meer te leven. De dag na de diagnose hebben mijn vader, mijn twee zusjes en ik, zonder enige twijfel, besloten dat we zelf voor mama zouden gaan zorgen. Op het werk hebben we kunnen regelen dat we een dag in de week vrij waren; op deze vrije dagen hadden mijn zussen en ik onze "mama-dagen". Elf maanden lang hebben we, met heel veel liefde, voor mama mogen zorgen. Vele mooie herinneringen zijn er in deze maanden nog gemaakt, vele twijfels zijn er besproken, vele traantjes hebben er gevloeid. Op 1 maart, haar eigen verjaardag, is zij om exact 12 uur 's middags overleden. We zaten samen bij haar op bed en hielden haar handen vast. Het was alsof ze voelde dat het goed was, dat ze ons kon laten gaan.....

Tijdens haar slopend ziekbed waren er ook een aantal lichtpuntjes. Eén van deze lichtpuntjes, die ons altijd zal bijblijven, was de verwendag in 2008. Mijn vader heeft mijn moeder, als verrassing, aangemeld voor deze verwendag. Op de ochtend van de verwendag was mama erg ziek en moe. Ze heeft lang getwijfeld of ze wel moest deelnemen, aangezien ze zich zo beroerd voelde. Nadat mijn vader had beloofd dat hij haar meteen zou komen ophalen wanneer het niet meer ging, is ze toch gegaan. Gelukkig maar, want mama straalde toen ze aan het einde van de middag thuis kwam! Ze was weer net een meisje van 18. Ze was de gehele dag heerlijk verwend met maskertjes, massages, een kappersbehandeling en het aanbrengen van mooie make-up. Ze vertelde dat ze het erg fijn had gevonden dat ze lotgenoten had ontmoet. In een fijne atmosfeer praten over twijfels, onzekerheden, verdriet.... Het delen van deze zaken met andere, sterke vrouwen heeft haar heel veel goed gedaan. Aan het einde van deze speciale dag is er een hele mooie foto van mama gemaakt. Dit is een foto geworden die wij als gezin voor altijd zullen koesteren.